زت زیاد :: ماجراهای من و ممد ::

روز نوشت

روزنوشت

پنجشنبه 24 مرداد 1387

زورگیری گربه ها

امسال تابستون به خاطر شرایطی که داشتم می بایست در هفته چند روز در یکی از دانشگاه های استان اصفهان فعالیت می کردم . تایمم طوری بود که مجبور میشدم در محوطه ی دانشگاه ناهار بخورم البته ناهار که نمیشه گفت چند لقمه ی سرپایی برای رفع گرسنگی.فضای سبز با طراوتی بود و خلوت به هر حال تابستونها اون محوطه از هر جای دانشگاه خلوت تر بود و بخصوص صدای زنگ هیچ موبایلی به گوش نمیرسید چون در اون قسمت موبایلها هم آنتن نمیدادند . فقط گاهی صدای جیغ عجیبی به گوش میرسید که تعجب برانگیز بود.به هر حال من از سر اجبار اونجا روی چمن یا نیمکت ها می نشستم تا غذا بخورم. روز اول بعد از یک روز سخت کاری غافل از همه جا داشتم منظره ی سبز رو به رو رو نگاه میکردم و گاهی گازی به لقمه ای که دستم بود میزدم ناگهان حضور سیاه رنگی رو حس کردم که به طرفم می اومد.

دیدم یک گربه ی سیاه سفیده که به طرفم میاد من هیچ عکس العملی نشون ندادم چون میدونم تو این مواقع گربه ها اگه احساس خطر بکنند دم و بدنشون و به بالا میدن و حالت تدافعی میگیرند.اما این گربه بیخیال تر از این حرفها بود کم کم نزیکتر شد به حدی که نیم متر بیشتر با من فاصله نداشت و در نهایت کنار من لم داد و فقط به صورتم نگاه میکرد هرچقدر هم سعی میکردم اونو دور کنم هیچ فایده ای نداشت.کم کم سر و کله ی یک گربه ی دیگه هم پیدا شد.آخرش اینکه اونها منو مجبور کردن پاشم برم روی نیمکت بشینم. اونها هم دنبالم اومدند و بعد از گذشتن زمانی شروع به جیغ زدن کردند. وای خدای من این گربه ها چشونه من که تا به حال همچین چیزی ندیده بود.در این چند روز چیزایی متوجه شدم. این گربه ها به غذا خوردن از دست آدم ها عادت کرده بودند و توقع داشتند هرکسی که اونجا میاد حتما بهشون غذا بده.اول به دهنت نگاه میکردن اگر متوجه میشدند داری غذا میخوری اونجا می نشستند تا بالاخره بهشون چیزی بدی و اگه این کارو نمیکردی شروع به جیغ زدن میکردن.خلاصه اینکه یا به زور غذا میگرفتن یا اینکه تو رو میترسوندند. من شده بودم موش اونها هم گربه و هر روز سر ناهار خوردن فلاکت داشتم.چند تا عکس ازشون گرفتم که اگه روی عکسها کلیک کنید میتونین بزرگ شدشو ببینید. این یکی عکس خیلی جالبه نگاه کنید چون نمیتونست بیاد روی نیمکت اومده بود زیر نیمکت که به من نزدیکتر باشه دمش پیداست.

نویسنده : سلطان بانو

6 نظر

آرشیو

« پینگ یادت نره!!! :: صفحه اصلی :: قالب رایگان »

سه شنبه 29 فروردین 1385

زت زیاد

یکی بود یکی نبود. روزی روزگاری دو تا کلاغ به نامهای قار خان و قار خانم با دختر زیبایشان قارناز روی درخت چنار پیری توی یه جنگلک تازه تاسیس در یک لانه 80 سانتی دو خوابه دوبلکس زندگی آرامی داشتند .یه روز یه خانواده خیلی باکلاس اومدند رو شاخه کناریشون یه لانه 65 سانتی با سونا و جکوزی رهن کردند. اونا یه پسر داشتند به اسم قارداش.

همون شب خونواده قارخان مقداری تخمه کاج واسه شب چره برداشتند و رفتند خونه همسایه جدیدشون برای خوش آمد گویی. در همان برخورد اول قارناز و قارداش که چشمشون به هم افتاد قلبشون به تپش افتاد و نوکشون سرخ شد. اون شب همسایه ها تا نزدیک سحر تخمه کاج میشکستنو درباره لک لک ها جوک تعریف میکردند و می خندیدند.

رفت و آمد بین دو همسایه زیاد شد به طوری که قارنوش خانم همسایه دست راستی و قارپوزآقا همسایه دست چپی به این نزدیکی حسودیشون شد و پیش این و اون از این دو خونواده بدگویی می کردندو به آنها نسبت های ناروایی می زدند که آدم روش نمیشه بنویسه.

قارناز و قارداش روز به روز علاقشون به هم بیشتر می شدحتی توی دانشگاه همه همکلاسیها هم قضیه رو فهمیده بودند . یک بار هم یه کلاغ سوسول به قارناز متلک گفت و اون شب قارداش با پرهای خونی به خونه برگشت.

گذشت و گذشت تا اینکه یک روز فکر کنم پنجشنبه بود و قرار بود همه برای شرکت در کنفرانس کلاغ و معزل جهانی شدن به جنگل بروند که....

این داستان ادامه دارد ولی دآشتون حال نداره بقیشو بنویسه بی زحمت خودتون نتیجه گیری اخلاقی کنید....

ساموعلیک داریم خدمت همه گلای مهربون و با صفا و عرق بیدمشک و قندوعسل

کوچیک همه شماییم

والا عرض داریم به حضور انور شماها که بنده ی حقیر یه مدتی رو در مرخصی به سر خواهم برد البت نه اینکه خدای ناکرده خسته شده باشیم ...مشغلمون یه نمه زیاد شده مجبوریم یه مدت از همه رفقا و عهد وعیال دور باشیم

مخلص کلوم اینکه اینجا رو تو این مدت سلطان بانو به تنهایی اداره میکنند و با حرفای خوشگلش به روح و جون و روان همگی جلا میده تا وقتی که ما برگردیمو باز اینجا رو بریزیم به همو دلی شنگول کنیم و اینا....

خدایی هر چی فکرشو میکنیم میبینیم دلمون واستون بد رقم تنگ میشه اما خوب اجباره دیگه دست ما بود خدایی عمرا شماها رو ول میکردیم ...

حالا ما هر از چند گاهی این چرندیاتی که تو مخمون زنگ زده رو تیلیفونی به عرض مبارک حضرت عیال میرسونیم تا ایشون بفرستن رو آنتن ....

دیگه عرض زیادی نمونده فقط یه سری نکات ایمنی بهداشتی:

من رفتم هوای عیالو داشته باشین بیام ببینم تار از موهاش کم شده مو رو کلتون نمیذارم به انضمام افزودنیهای مجاز....

خیلی مخلصیم

در نبودتون دچار پوسیدگی از ناحیه دل خواهیم شد....

در آخر یه سفارش به همه رفقا:

قدر فرصتها را بدانیم چرا که خیلی زود دیر میشود

سایتون کم نشه

کوچیک شما

ممد رضا

در 4:23 بֽظֽ توسط سلطان بانو ارسال شده موضوع : طنز