شهرت و هزار درد سر :: ماجراهای من و ممد ::

روز نوشت

روزنوشت

پنجشنبه 24 مرداد 1387

زورگیری گربه ها

امسال تابستون به خاطر شرایطی که داشتم می بایست در هفته چند روز در یکی از دانشگاه های استان اصفهان فعالیت می کردم . تایمم طوری بود که مجبور میشدم در محوطه ی دانشگاه ناهار بخورم البته ناهار که نمیشه گفت چند لقمه ی سرپایی برای رفع گرسنگی.فضای سبز با طراوتی بود و خلوت به هر حال تابستونها اون محوطه از هر جای دانشگاه خلوت تر بود و بخصوص صدای زنگ هیچ موبایلی به گوش نمیرسید چون در اون قسمت موبایلها هم آنتن نمیدادند . فقط گاهی صدای جیغ عجیبی به گوش میرسید که تعجب برانگیز بود.به هر حال من از سر اجبار اونجا روی چمن یا نیمکت ها می نشستم تا غذا بخورم. روز اول بعد از یک روز سخت کاری غافل از همه جا داشتم منظره ی سبز رو به رو رو نگاه میکردم و گاهی گازی به لقمه ای که دستم بود میزدم ناگهان حضور سیاه رنگی رو حس کردم که به طرفم می اومد.

دیدم یک گربه ی سیاه سفیده که به طرفم میاد من هیچ عکس العملی نشون ندادم چون میدونم تو این مواقع گربه ها اگه احساس خطر بکنند دم و بدنشون و به بالا میدن و حالت تدافعی میگیرند.اما این گربه بیخیال تر از این حرفها بود کم کم نزیکتر شد به حدی که نیم متر بیشتر با من فاصله نداشت و در نهایت کنار من لم داد و فقط به صورتم نگاه میکرد هرچقدر هم سعی میکردم اونو دور کنم هیچ فایده ای نداشت.کم کم سر و کله ی یک گربه ی دیگه هم پیدا شد.آخرش اینکه اونها منو مجبور کردن پاشم برم روی نیمکت بشینم. اونها هم دنبالم اومدند و بعد از گذشتن زمانی شروع به جیغ زدن کردند. وای خدای من این گربه ها چشونه من که تا به حال همچین چیزی ندیده بود.در این چند روز چیزایی متوجه شدم. این گربه ها به غذا خوردن از دست آدم ها عادت کرده بودند و توقع داشتند هرکسی که اونجا میاد حتما بهشون غذا بده.اول به دهنت نگاه میکردن اگر متوجه میشدند داری غذا میخوری اونجا می نشستند تا بالاخره بهشون چیزی بدی و اگه این کارو نمیکردی شروع به جیغ زدن میکردن.خلاصه اینکه یا به زور غذا میگرفتن یا اینکه تو رو میترسوندند. من شده بودم موش اونها هم گربه و هر روز سر ناهار خوردن فلاکت داشتم.چند تا عکس ازشون گرفتم که اگه روی عکسها کلیک کنید میتونین بزرگ شدشو ببینید. این یکی عکس خیلی جالبه نگاه کنید چون نمیتونست بیاد روی نیمکت اومده بود زیر نیمکت که به من نزدیکتر باشه دمش پیداست.

نویسنده : سلطان بانو

6 نظر

آرشیو

« حروم شدم :: صفحه اصلی :: شک در محبت »

پنجشنبه 19 مرداد 1385

شهرت و هزار درد سر

هرگز نمیرد آنکه دلش زنده شد به عشق ثبت است بر جریده ی عالم دوام ما

خواهش میکنم تشویق نکنید قابل شما رو نداشت....بله دیشب که روح لطیفم به اون اوج احساسیه خود رسیده بود ناخودآگاه این یک بیت شعر از قلبم عبور کرد و بر زبانم جاری شد البته با اجازه حضرت حافظ

بله سرقت ادبی

من در مقابل چشمان مسلح و غیر مسلح این بیت رو از حضرت حافظ رو حساب رفاقت دیرینه ای که با هم داشتیم دزدیدم و اینجا به اسم خودم ثبت کردم ملت هم که نمیفهمن

با شمام شازده با شما که برای ابراز وجود اینجا رو انتخاب کردی تا یه جورایی مهم شی خوب آره دیگه وبلاگای پر طرفدار هر از گاهی با مسایلی از این قبیل رو به رو میشن منم اگه یه وبی پیدا میکردم که رنک گوگلش 3 بود حتما اونو واسه معروف شدن خودم انتخاب میکردم واسه این که ملت محترم هم دو زاریشون بیفته توضیحات مختصری ارایه میدم

یه آقایی که خودشو حامی حق و مخالف تروریسم بین الملل معرفی کرده اومده تو این خراب شده ی ما و برای ابراز وجود و خالی نموندن عریضه مدعی شده که از روز ازل تمام مطالب ما سرقتهای ادبی بوده و و گفته که شما رو در انظار عمومی به صلیب میکشمو این صحبتنا فکر کرده اینجا چاله میدونه(خبر نداره که اینجا چاله میدونه)

خلاصه بنده هم گفتم واسه اینکه یه ذره معروف شه و دست خالی از اینجا نره یه پست را اختصاص به ایشون بدم

با اجازه ملت شریف

عمو جون کلیه مخاطبان ما به نحوه ی نویسندگی و سبک نوشتاری من چه در پست ها و چه در کامنتهایی که میشه گفت تو این 1 ساله 10 برابر پستهامون بوده آشنایی کامل پیدا کردن و به راحتی هر کسی که یک ماه با من آشنایی داشته باشه میتونه نوشته های ممد رو از بین یه خروار کاغذ پاره تشخیص بده پس زیاد زور الکی نزن

از سوی دیگه اگرم نوشته های من دزدی باشه پس من واقعا واسه اون ادیب نویسنده متاسفم چون واقعا چرند مینویسه اما خوب بازم باعث خوشحالیمه که بالاخره یه آدم هرچند هم مثل تو ابله اینطور به نظرش رسیده که نوشته های من اونقدر در سطح بالایی هست که بشه بهش انگ دزدی زد و این باعث افتخار و مباهات منه

و در آخر گیریم که ما دزدیم تو رو سننه

عزیزم چون میدونم عشق شهرت داری بهت توصیه میکنم این راهش نیست که بچسبی به آدمای معروف تا از طریق اونا شهرت پیدا کنی هر چند که من خودمم متعجبم که چرا تو فکر کردی که ما اینقدر مشهوریم

در ضمن میدونم به خاطر اون مشکل خانوادگی که با من داری میخوای به نظر خودت با من در بیفتی ولی هنوز اونقدر بزرگ نمیبینمت که بخوام خونمو کثیف کنم پس بعد از این که این پست رو خوندی خیلی مودبانه اینجا رو واسه همیشه ترک میکنی و دیگه پشت سرتم نگاه نمیکنی چون اونموقع میتونم به دلیل ایجاد مزاحمت برای خانوادم به صورت کاملا قانونی و رسمی ازت شکایت کنم پس توصیه میکنم که همه ی گذشته رو فراموش کنی و بری دنبال زندگی خودت چون من از حشرات موزی و سمج اصلا خوشم نمیاد پس تا تحملم تموم نشده بزن به چاک

پ.ن: از همه ی بلاگرای محترم همسایه و مخاطبان عزیز غذر میخوام که یه کم ایندفه پستمون شخصی شد

ممد رضا

حرفای بی ربط:

یک قطره ی آب بود با دریا شد یک ذره ی خاک با زمین یکتا شد

آمد شدن تو اندر این عالم چیست آمد مگسی پدید و ناپیدا شد

در 2:07 بֽظֽ توسط سلطان بانو ارسال شده موضوع : عمومی