وقتی آدم وبلاگ مینویسه :: ماجراهای من و ممد ::

روز نوشت

روزنوشت

پنجشنبه 24 مرداد 1387

زورگیری گربه ها

امسال تابستون به خاطر شرایطی که داشتم می بایست در هفته چند روز در یکی از دانشگاه های استان اصفهان فعالیت می کردم . تایمم طوری بود که مجبور میشدم در محوطه ی دانشگاه ناهار بخورم البته ناهار که نمیشه گفت چند لقمه ی سرپایی برای رفع گرسنگی.فضای سبز با طراوتی بود و خلوت به هر حال تابستونها اون محوطه از هر جای دانشگاه خلوت تر بود و بخصوص صدای زنگ هیچ موبایلی به گوش نمیرسید چون در اون قسمت موبایلها هم آنتن نمیدادند . فقط گاهی صدای جیغ عجیبی به گوش میرسید که تعجب برانگیز بود.به هر حال من از سر اجبار اونجا روی چمن یا نیمکت ها می نشستم تا غذا بخورم. روز اول بعد از یک روز سخت کاری غافل از همه جا داشتم منظره ی سبز رو به رو رو نگاه میکردم و گاهی گازی به لقمه ای که دستم بود میزدم ناگهان حضور سیاه رنگی رو حس کردم که به طرفم می اومد.

دیدم یک گربه ی سیاه سفیده که به طرفم میاد من هیچ عکس العملی نشون ندادم چون میدونم تو این مواقع گربه ها اگه احساس خطر بکنند دم و بدنشون و به بالا میدن و حالت تدافعی میگیرند.اما این گربه بیخیال تر از این حرفها بود کم کم نزیکتر شد به حدی که نیم متر بیشتر با من فاصله نداشت و در نهایت کنار من لم داد و فقط به صورتم نگاه میکرد هرچقدر هم سعی میکردم اونو دور کنم هیچ فایده ای نداشت.کم کم سر و کله ی یک گربه ی دیگه هم پیدا شد.آخرش اینکه اونها منو مجبور کردن پاشم برم روی نیمکت بشینم. اونها هم دنبالم اومدند و بعد از گذشتن زمانی شروع به جیغ زدن کردند. وای خدای من این گربه ها چشونه من که تا به حال همچین چیزی ندیده بود.در این چند روز چیزایی متوجه شدم. این گربه ها به غذا خوردن از دست آدم ها عادت کرده بودند و توقع داشتند هرکسی که اونجا میاد حتما بهشون غذا بده.اول به دهنت نگاه میکردن اگر متوجه میشدند داری غذا میخوری اونجا می نشستند تا بالاخره بهشون چیزی بدی و اگه این کارو نمیکردی شروع به جیغ زدن میکردن.خلاصه اینکه یا به زور غذا میگرفتن یا اینکه تو رو میترسوندند. من شده بودم موش اونها هم گربه و هر روز سر ناهار خوردن فلاکت داشتم.چند تا عکس ازشون گرفتم که اگه روی عکسها کلیک کنید میتونین بزرگ شدشو ببینید. این یکی عکس خیلی جالبه نگاه کنید چون نمیتونست بیاد روی نیمکت اومده بود زیر نیمکت که به من نزدیکتر باشه دمش پیداست.

نویسنده : سلطان بانو

6 نظر

آرشیو

« سالگرد خوشبختی من... :: صفحه اصلی :: سرویس ملی افتخار ملی 2 »

دوشنبه 10 مهر 1385

وقتی آدم وبلاگ مینویسه

من در مورد وبلاگ نویسی یه نظراتی دارم. نمیگم که اونا درستن یا غلط فقط میخوام اونا رو اینجا بنویسم. نظر شما چیه؟ مثل من فکر میکنین یا نه؟ میشه شما هم بگین نظرتون چیه ؟

وقتی آدم وبلاگ مینویسه باید خود خودش باشه.بدون سانسور و ظاهر سازی. وقتی خود خودت باشی خیلی راحتی .اگرم برات مشکل داره که کسی بفهمه تو (یعنی خود خودت ) کی هستی میتونی از اسم مستعار و شیوه های مخفی نویسی استفاده کنی. بعضی ها وبلاگ مینویسن واسه اینکه توی اجتماع اونی نبودن که میخواستن باشن اما حالا یه جایی رو پیدا کردن که میتونن اونی باشن که میخوان (به دروغ) .اما وقتی این کارو بکنی دیگه از وبلاگ نویسی لذت نمیبری.چون آدما دوست دارن مردم اونا رو دوست داشته باشن به خاطر اون چیزی که هستن نه به خاطر اون چیزی که دوست دارن باشن. وقتی بدون خود سانسوری وبلاگ مینویسی میتونی راحت و بی درد سر همه جا در مورد هر مطلبی نظرتو رک و راست بنویسی .میتونی هر لینکی رو که دوست داری به جمع لینکات اضافه کنی.میتونی به وبلاگهایی سر بزنی که واقعا از ته دل دوست داری نه وبلاگهایی که فقط واست کامنت بیشتری میارن. انوقت اون احساس خوب و شیرین و دیرین آزادی میاد سراغت. و دست آخر با وبلاگت پرواز میکنی.

وقتی آدم وبلاگ مینویسه باید نظر دیگران رو با دلش گوش کنه , یا به بیان کلیشه ای باید انتقاد پذیر باشه. هر موقه مطلبی مینویسی باید به این نکته توجه داشته باشی که همه نوع آدمی با فرهنگها و عقاید مختلف این مطلب رو میخونن یک عده تو رو قبول میکنن یک عده به عقلت شک می کنن یک عده تو رو دعوا میکنن یک عده میگن این بی فرهنگه یه عده ... و همه ی اونها واست نظر مینویسن.بالاخره هر چی باشه تو هم یکی از همون عده ها هستی و نظرت فقط با یک گروه جور در میاد. اینجا ممکنه حالِت گرفته بشه یا اینکه خوشت نیاد همه واست نظر بدن . اما حالا بیا تصور کن که همه ی آدما فقط موافق تو باشن فکر نمی کنی یه خورده دنیای وبلاگت بیمزه تر از اونی شده که باید باشه ؟ از نظر من بهتره نظر همه رو گوش کرد و در آخر یک نتیجه کلی گرفت و یک طرفه به قاضی نرفت حتی اگه نظر مورد نظر یک حرف بی ادبانه باشه.

وقتی آدم وبلاگ مینویسه باید نظرات رو بشماره . تعداد نظرات مثبت , نظرات منفی و نظرات مخالف مهمه . اگه نظرات مثبت بیشتر بود خوب در کل میشه این نتیجه رو گرفت که مطلب تو مورد پسند و تایید اکثریت مردمه.اگه نظرات منفی بیشتر بود ,خوب باید در مورد مطلبت بیشتر فکر کنی.اگه نظرات مخالف خیلی زیاد بود بعد از فکر کردن باید در خودت تغییر ایجاد کنی.شاید هم به این نتیجه برسی که همه اشتباه می کنن و تو فقط درست فکر میکنی. اگه به این نتیجه رسیدی کمی در مورد هیتلر هم میتونی فکر کنی.گاهی در موارد نادر پیش میاد که یک گروه از مردم اشتباه فکر کنن اما این مورد خیلی خیلی نادره .پس بهتره زود به این نتیجه نرسیم.

وقتی آدم وبلاگ مینویسه نباید دزدی کنه . وقتی وبلاگ مینویسی و خود خودتم باشی نیاز نیست از چکیده ی افکار دیگران دزدی کنی چون خودت به اندازه ی کافی حرف برای گفتن از خودت و زندگیت و دل مشغولیات داری که نیاز به دزدی نباشه. از نظر من عکس دزد وبلاگ نویس مطلب دزد هم میشه . به نظر شما جزای دزدی در وبلاگ چیه ؟ قطع دست وبلاگنویس ؟؟؟؟

وقتی آدم وبلاگ مینویسه نباید روز شمار تاریخ و تقویم آنلاین باشه . اگر تقویم ایرانیا رو باز کنی هر روز درضمن اینکه یه روز خدا هست یک روز خاص هم هست.پس تو میتونی بدون اینکه حتی به مغزت ذره ای فشار بیاری ویژگی خاص اون روز رو مطلب خودت کنی و چند خط در تایید و تکذیب اون روز بنویسی.به همین راحتی دفتر هزار برگ وبلاگ تو پر میشه . آخر سر اگر یه نگاه بندازی میبینی آنچنان تحفه ای هم نشده .تو خونه ی هممون دست کمش یه دونه تقویم پاره پیدا میشه که از روی اجبار هم مجبوریم در هفته چند بار بهش سر بزنیم.در مورد وقایع تاریخی هزاران فیلسوف و دانشمند و غیره و غیره داد سخن دادن .وقتی موضوع مهمتری به اسم " من " برای بحث بررسی و پیشرفت درونی و برونی وجود داره چرا باید وقتمو برای چیزی که گذشته به هدر بدم.البته تمام وقایع تاریخی در جای خودشون محترم هستن اما از نظر من وبلاگ جای نوشتن چیزهایی بیشتر و بزرگتر و مهمتر از تقویمه. نکته ای که از همه مهمتره اینه : تاریخ آری , تقویم نه

وقتی آدم ( یعنی ممکنه جونوری به غیر از آدم هم وبلاگ بنویسه ) وبلاگ مینویسه ....

سلطان بانو (خوب دلم هوس کرد امروز کابٌی بشم دیگه )

در 3:07 بֽظֽ توسط سلطان بانو ارسال شده موضوع : عمومی