شب یلدایمان را با احیای سنت حافظ خوانی پر رنگتر کنیم

روز نوشت

روزنوشت

پنجشنبه 24 مرداد 1387

زورگیری گربه ها

امسال تابستون به خاطر شرایطی که داشتم می بایست در هفته چند روز در یکی از دانشگاه های استان اصفهان فعالیت می کردم . تایمم طوری بود که مجبور میشدم در محوطه ی دانشگاه ناهار بخورم البته ناهار که نمیشه گفت چند لقمه ی سرپایی برای رفع گرسنگی.فضای سبز با طراوتی بود و خلوت به هر حال تابستونها اون محوطه از هر جای دانشگاه خلوت تر بود و بخصوص صدای زنگ هیچ موبایلی به گوش نمیرسید چون در اون قسمت موبایلها هم آنتن نمیدادند . فقط گاهی صدای جیغ عجیبی به گوش میرسید که تعجب برانگیز بود.به هر حال من از سر اجبار اونجا روی چمن یا نیمکت ها می نشستم تا غذا بخورم. روز اول بعد از یک روز سخت کاری غافل از همه جا داشتم منظره ی سبز رو به رو رو نگاه میکردم و گاهی گازی به لقمه ای که دستم بود میزدم ناگهان حضور سیاه رنگی رو حس کردم که به طرفم می اومد.

دیدم یک گربه ی سیاه سفیده که به طرفم میاد من هیچ عکس العملی نشون ندادم چون میدونم تو این مواقع گربه ها اگه احساس خطر بکنند دم و بدنشون و به بالا میدن و حالت تدافعی میگیرند.اما این گربه بیخیال تر از این حرفها بود کم کم نزیکتر شد به حدی که نیم متر بیشتر با من فاصله نداشت و در نهایت کنار من لم داد و فقط به صورتم نگاه میکرد هرچقدر هم سعی میکردم اونو دور کنم هیچ فایده ای نداشت.کم کم سر و کله ی یک گربه ی دیگه هم پیدا شد.آخرش اینکه اونها منو مجبور کردن پاشم برم روی نیمکت بشینم. اونها هم دنبالم اومدند و بعد از گذشتن زمانی شروع به جیغ زدن کردند. وای خدای من این گربه ها چشونه من که تا به حال همچین چیزی ندیده بود.در این چند روز چیزایی متوجه شدم. این گربه ها به غذا خوردن از دست آدم ها عادت کرده بودند و توقع داشتند هرکسی که اونجا میاد حتما بهشون غذا بده.اول به دهنت نگاه میکردن اگر متوجه میشدند داری غذا میخوری اونجا می نشستند تا بالاخره بهشون چیزی بدی و اگه این کارو نمیکردی شروع به جیغ زدن میکردن.خلاصه اینکه یا به زور غذا میگرفتن یا اینکه تو رو میترسوندند. من شده بودم موش اونها هم گربه و هر روز سر ناهار خوردن فلاکت داشتم.چند تا عکس ازشون گرفتم که اگه روی عکسها کلیک کنید میتونین بزرگ شدشو ببینید. این یکی عکس خیلی جالبه نگاه کنید چون نمیتونست بیاد روی نیمکت اومده بود زیر نیمکت که به من نزدیکتر باشه دمش پیداست.

نویسنده : سلطان بانو

6 نظر

آرشیو

« چند کلمه حرف :: صفحه اصلی :: آخرش ما رو هم وارد بازی کردید !!! »

یکشنبه 26 آذر 1385

شب یلدایمان را با احیای سنت حافظ خوانی پر رنگتر کنیم

وقتی که آدم تنها میشه٬ همه چیزش بوی غریبی میده٬ طعم بی نوایی٬ همه اش بیکانه میشن٬ غریبه تر از غریبه! دیگه ذهنیت خلاقش به داد نمیرسه٬ اندوخته های ریاضی گونه اش به کار نمیاد و حتی محاسبات پیچیده ی لگاریتمی هم به دردش نمیخوره! در برهوت خویش مینشینه و در لاهوت دست و پا میزنه. همه چیزش بوی نفرت میده٬ بوی انزجار٬ بوی حصر٬ بوی قصاوت٬ بوی اسارت٬ بوی تند حقارت. خودش می مونه و احساس عجیبی که کنارش میشینه٬ آهسته با عقربان زلفش نجوا میکنه٬ از او کسی یا شاید چیزی را میخواد٬ اونی که غریبه نباشه٬ آشناتر از همیشه٬ سبز تر از بهار٬ سرسبز و ریشه دار!

خواستم بگم اون چیز غریبه نیست! خونش همین نزدیکیه٬ از تو به تو نزدیکتره. میتونی آغوشت رو واسش باز کنی٬ کنارش بشینی٬ دست در دستش بگذاری و اجازه اش بدی که از " تَرکِ تُرکِ پریچهرش" بگه از خاموشی ای که " به صد هزار زبان در سخن است!" ...

غریبه نیست! "ادبیات" را میگم٬ شعر را میگم حافظ را....آشنایی که هر جا تنهایت ببیند پای در پستوی تنهاییت میگذارد در قدم سرای سینه ات پاشنه میکوبد٬ کنارت می نشیند٬ دست در دستان عاشقت می دهد و به هزار ناز و کرشمه می گوید :

" دوام عیش و تنعم نه شیوه ی عشق است اگر معاشر مایی بنوش نیش غمی"

اونوقت نرم نرمک به خود می آی ٬ و به خودت می بالی که کسی یا چیزی را یافته ای٬ آن را که در محکمه اش٬ چه ضحاک ها که به بند کشیده نمی شوند٬ چه حلاج ها که سر بر دار رشادت نمی نهند٬ چه فرهاد ها که زحمت بیستونشان نمی کُشد! چه سهراب ها که تراژدی فرزند کشی درباره شان تکرار نمی شود و چه سیاوش مردانی که قداست خونشان هنوز هم نهال های نازک "سیاووشان" را در سنگلاخ های کویری نمی پروراند! و باز بر خویش می بالی که کسی یا چیزی را یافته ای که احساست را می فهمد٬ اندیشه ات را می خواند٬ وجودت را ادراک می کند٬ تنهای تنهاییت می شود٬ آنگاه چون ما*٬ سبزت میخواهد٬ سبز پایدار٬ همیشه سبز!

* همراه با دوست اندیشمند ٬ اهل قلم و شیدایی و صاحب ذوقمان سهیل عزیز ـ آنچه خوبان همه دارند حقا ایشان به یک جا دارند ـ خواستیم که در این احیای ادب و فرهنگ ایرانی که ایشان منشا شکل گیری این حرکت در بین ما شدند٬ در شب یلدایمان باز سنت هایمان را از نو جلوه دهیم و در وبلاگ حافظ جمع میشویم و شب چله را با غزل حافظ و هندوانه و آجیل در کنار یکدیگر جشن میگیریم.