پسته ابراز وجود می کند :: ماجراهای من و ممد ::

روز نوشت

روزنوشت

پنجشنبه 24 مرداد 1387

زورگیری گربه ها

امسال تابستون به خاطر شرایطی که داشتم می بایست در هفته چند روز در یکی از دانشگاه های استان اصفهان فعالیت می کردم . تایمم طوری بود که مجبور میشدم در محوطه ی دانشگاه ناهار بخورم البته ناهار که نمیشه گفت چند لقمه ی سرپایی برای رفع گرسنگی.فضای سبز با طراوتی بود و خلوت به هر حال تابستونها اون محوطه از هر جای دانشگاه خلوت تر بود و بخصوص صدای زنگ هیچ موبایلی به گوش نمیرسید چون در اون قسمت موبایلها هم آنتن نمیدادند . فقط گاهی صدای جیغ عجیبی به گوش میرسید که تعجب برانگیز بود.به هر حال من از سر اجبار اونجا روی چمن یا نیمکت ها می نشستم تا غذا بخورم. روز اول بعد از یک روز سخت کاری غافل از همه جا داشتم منظره ی سبز رو به رو رو نگاه میکردم و گاهی گازی به لقمه ای که دستم بود میزدم ناگهان حضور سیاه رنگی رو حس کردم که به طرفم می اومد.

دیدم یک گربه ی سیاه سفیده که به طرفم میاد من هیچ عکس العملی نشون ندادم چون میدونم تو این مواقع گربه ها اگه احساس خطر بکنند دم و بدنشون و به بالا میدن و حالت تدافعی میگیرند.اما این گربه بیخیال تر از این حرفها بود کم کم نزیکتر شد به حدی که نیم متر بیشتر با من فاصله نداشت و در نهایت کنار من لم داد و فقط به صورتم نگاه میکرد هرچقدر هم سعی میکردم اونو دور کنم هیچ فایده ای نداشت.کم کم سر و کله ی یک گربه ی دیگه هم پیدا شد.آخرش اینکه اونها منو مجبور کردن پاشم برم روی نیمکت بشینم. اونها هم دنبالم اومدند و بعد از گذشتن زمانی شروع به جیغ زدن کردند. وای خدای من این گربه ها چشونه من که تا به حال همچین چیزی ندیده بود.در این چند روز چیزایی متوجه شدم. این گربه ها به غذا خوردن از دست آدم ها عادت کرده بودند و توقع داشتند هرکسی که اونجا میاد حتما بهشون غذا بده.اول به دهنت نگاه میکردن اگر متوجه میشدند داری غذا میخوری اونجا می نشستند تا بالاخره بهشون چیزی بدی و اگه این کارو نمیکردی شروع به جیغ زدن میکردن.خلاصه اینکه یا به زور غذا میگرفتن یا اینکه تو رو میترسوندند. من شده بودم موش اونها هم گربه و هر روز سر ناهار خوردن فلاکت داشتم.چند تا عکس ازشون گرفتم که اگه روی عکسها کلیک کنید میتونین بزرگ شدشو ببینید. این یکی عکس خیلی جالبه نگاه کنید چون نمیتونست بیاد روی نیمکت اومده بود زیر نیمکت که به من نزدیکتر باشه دمش پیداست.

نویسنده : سلطان بانو

6 نظر

آرشیو

« وقتی اون اتفاق می افته :: صفحه اصلی :: چگونه بدون استفاده از بلاگرول و مثل آب خوردن وبگردی کنیم »

پنجشنبه 29 شهریور 1386

پسته ابراز وجود می کند

سلام خاله و دایی و همو جون های خوبم .

خوبین همگی ؟ خوش میگذله ما لو نمی بینین ؟ ! حتما میگین چه هجب (عجب) پیسته اومده ! بهله .هل چند من مدتی دل قهل ( در قهر) با این همو و خاله ی بد قول بودم اما حالا فقط و فقط به خاطل گل لوی شما خاله جون ها و و همو و دایی های گلم پا به علصه ی ( عرصه ی ) این وبلاگ گذاشتم.و امیدوالم تا چند هفته ی دیگه اینجا لو به طول ( طور) کامل از آن خودم کنم.هان چیه ؟ چی فکل کلدین ؟ فکل کلدین من نمیتونم از این کالا ( کارا ) بکنم ؟ خوب اشتباه فکل کلدین چون شما هنوز نیلوی هجیب و باول نکلدنی ( نیروی عجیب و باور نکردنی ) پیسته لو ندیدین . هه چی فکل کلدی داداش.اگه این یه ماهه من نبودم خوب دلیل داله.اونم اینکه من یه جاهایی بودم که بیشتل از اینجا بهم خوش میگذشته.مثلا آدم عاگل ( عاقل) که نمیاد مسافلت های خوش آب و هوا , جشن تولد و علوسی لو ول کنه بله وبلاگ بنویسه که .

خوب دیگه همین گیده ( از خاله سولنا اینو یاد گلفتم).

من امسال میلم کلاس اول و خیلی میخواد بهم خوش بگذله ( خوش بگذره) .البته نه باسه اینکه میخوام دلس ( درس) بخونم و به خودم لنج و ملالت ( رنج و مرارت) بدم. نـــــه .باسه اینکه مامانی و بابایی گلدالی مجبولن باسم یه هالمه ( عالمه) چیزای خوشدل خوشدل بخلن .منم یه جایی لو دالم ( رو دارم) که میتونم بلم نشون بدم که اینا لو دالم.هینهو ( عینهو ) این خاله خوش تیپا هستن که توی تلویزیون میذاله که وسط جمعیت هی اینجولی اینجولی لاه میلن و آخلش یه قل (قر) میدن به کملشون (کمرشون) بعد دوباله از همونجا که اومدن دوباله میلن . هینه اونا.

از این به بهد این پیسته اون پیسته ی سابق نیست.این پیسته قدم دل علصه ی هلم و دانش گذاشته و هی به خودش می بالد و از خودش قل و پز دل میکند ( قـِر و پـُز دَر میکند ) .مثل اون خاله های خوشدل دانشجوی خودم.خلاصه گفته باشم.من دیگه اون پیسته ی شیشت ساله نیستم این باید دل لفتالتون ( در رفتارتون) با من کاملا نمود پیدا کنه .

هااان ؟ چی ؟ خاله سلطون و همو ممد ؟ اصلا اینا آدمن از من سوال می کنین ؟ خوب خودشون بیان بگن چه ملگشونه (مرگشونه) خوب .وای وای الان مامانی دهوام میکنه.تصحیح میکنم منظولم این بود که خودشون میان خدمتتون می گن .اون همو ممد که کامپیهوتلش قالامپی تلکیده !! دوباله و همش از خودش قـِل و پـُز ( اینو تازه یاد گلفتم کلمه ی خوش دهنیه) دَل میکنه که من تا لپ تاپم و نخلم حاضل نیستم وبلاگ بنویسم و از این حلفا که یهنی ما خیلی با کلاسیم و مهندسیم و ... اون خاله سلطونم که بچم بهد یه عمل ( یه عمر) دانشجویی و قل و پز دادن تازه امسال می خواد بله خوابگاه تا اینکه قل و پزش این هوا بیشتل بشه .اما گفته به صولت کاملا بلنامه لیزی شده ( برنامه ریزی شده) و دقیق به وبلاگ لسیدگی میکنه. دل پی تهدیداتی که از طلف کالبلان ( طرف کاربران) به خاله شده که ای سلطون اگه بلی می کشیمت ( اگه بری می کشیمت) خاله هم در یک حلکت انحتاری ( انتحاری) تمامی اتهامات والده ( وارده) لو محکوم کلده و گفته من تا پای جان به این وبلاگ لسیدگی می کنم .

پ ن صفرم : خاله نیکا جونم حالش هل لوز بهتل از دیلوز . خاله بیا ماچت کنم هوال هزااال تا .

پ ن یه کوچولو مونده به اول : تولد خاله کوچولو جونم و تبریک میگم .البته من خودم به اندازه ی کافی دل وبلاگ ایشان خودی نشون دادم اما بازم باید تشریفات ملبوطه و لو دلست به جا بیالم .دوست دالم خاله جونی .تولدت مبالک.

پ ن اول : خاله سلطون میاد اون نوشته ی آموزشی لو مینویسه انقد نیاین پا پی بشین که چی شد .

پ ن دوم : من دیدم این صولتکا که تازگی مد شده خاله ها استفاده میکنن خیلی خوشدله منم دلم خواست استفاده کلدم .اصلا هم جوگیل نشدم.حسودیم هم نشده . خیلی هم دلتون بخواد.

پ ن سوم : من از این به بهد همه جا هستم.پیسته اینجا , پیسته اونجا , پیسته همه جا .

پ ن چهالم : قابل توجه همو احسان : اگل دیدین که یک کودک شیشت ساله ساهت یک بهد از نصفه شب بلاتون کامنت گذاشته اصلا تهجب نکنید.از این هجیب تلشم به زودی واستون لو میکنم .