راستش نمیدونم من اشتباه فکر میکنم و تمام این چیزا از ذهن منه یا اینکه واقعا اینطوره.
قبلا وقتی از خونه بیرون میرفتم بخصوص عصرا و دم غروب همه مردم در حال جنب وجوش و دویدن از طرفی به طرف دیگه بودن.مشخص بود که هر کس کاری داره. زندگی در رگ های شهر موج میزد.ذوق خرید و دلبستگی های کوچک وجود داشت. حداقل لپ ها از سیلی گلی بود.
مدتی توقفم تو خیابون یا جایی مثل پارک کم شده بود و کمتر نگاه می کردم. اغلب بدون توجه عبور می کردم. این چیزها به چشم من واقعا تازگی داره.
همه ی مردم به جز تعداد معدودی علاف و بدون هیچ دغدغه و بی هدف راه میرن. نگاهشون به هر طرف هست به جز جلوی پاهاشون. گاهی هم اونقدر توی خودشون غرقن که به راحتی نمیشه فهمید این آدم مشکلش چیه؟ عده ای قیافه ی تابلوی اعتیاد دارن. بیش از عده ای انگار از هر 5 نفر دو نفر معتادن. پسرا عین مجسمه های مسخ شده یا دنبال یه دخترن یا توی ماشین هاشون پاهاشون و روی پدال گاز تـا آخر فشار میدن. دخترا مثل دلقکهای سیرک رنگی و جذابن اما تو عمق چهرشون یه چیزی مثل دلخوشی کمه.خانومای میان سال دائم به قیمت ها نگاه میکنن همگی چاق به نظر میرسن و دور چشماشون کبوده. مردای میان سال اغلب لاغر مردنی و اکثرا یه سیگار توی دستشون وول میخوره. حتی گداها دیدنی شدن.قبلا گدا یه ظاهر گدایی یا حداقل نقص عضوی داشت.جل الخالق گداها هم سالم و جوون شدن.
شاید همش به خاطر زمستونیه که دیگه شکل زمستون نیست. فقط سرده .
بدون دنباله
TrackBack URL: http://www.m4ndm.org/cgi-bin/mt/mt-tb.cgi/202
برای نمایش یک آواتار از خودتان در وبلاگ من و همچنین دیگر وبلاگها به سایت گراواتار بروید
3 نظر
-
salam dooste khoobo aziz
omidvaram har ja hastio too har sharayeti ke besar mibari shado sarboland va ba eshgho por enerjhi bashi va behar chizi ke too zendegi vasat hadaf hastesho baraye bedast avordanesh talash mikoni beresin
man avalin bare ke eftekhare hozoor too blogeto peyda kardam va moteasefane be tore kamel ba tarze fekro nahveye negareshetoon ashna nistam
az kalameye nazar ham ziyad khosham nemiyad
khodam ro hichvaght dar hich zaminei saheb nazar nadoonestamo be khodamam ejaze nadadam dar morede tafakorato alaegho salaeghe adama harf bezanam
behar hal
migan har che dar zehnat bogzarad haman pish miayad
motmaenan afkare mosbato zibaei az zehne tizo sohan khordatoon migzare ke natijash besane peykane tizi bar sibake del mineshine
be omide pishrafto gostareshe rooz be rooze blog va pakio zolale har che bishtare ghalbo rooho imanetoon
-
من فک می کنم دیگه آدما از ته دل نمی خندن ، دیگه اون چیزایی که یه روزی شادشون میکرد از ته دل شادشون نمیکنه و یه شادی ظاهری دارن ، وقتی باورای آدما ضعیف بشه چه اعتقادی چه روحی ، دلخوشی هاشون میشه چیزای باطل و الکی ، میشه همون چیزی که تو گفتی از هر چندتا جوون نصفشون معتادن ، دنبال دختر بازی و پسر بازی می رن و هزار و یکی کار دیگه!
حالا جنب و جوش آدما واسه تفریحات و لذت های سالم زندگی نیست! واسه لذت های دیگه ست که جاش تو کوچه و خیابون نیست ولی کشیده شده !
قدیم همه باورشون بود که فقط میشه دور هم و با خونواده خوش بود ، میشه با یه هدیه کوچیک خوشحال شد و خیلی میشه های دیگه ولی حالا اون شادیهای کوچیک برامون شده رویا چون انقدر این زندگی ماشینی ما رو درگیر کرده و انقدر توقعاتمون بالا رفته که برگشتن به اون روزا سخت و گاهی غیر ممکنه!
حالا همه با مبایل و اس ام اس و تلفن و کامپیوتر از هم خبر میگیرن و دیگه واسه دیدن هم وقت ندارن! واسه همینه اون جنب و جوش دیگه نیست! واسه همینه که حتی بچه ها هم از ته دل نمی خندن! چون اونام یه موبایل تو دستشونه و شور و نشاط و ذوقی که می شد تو پارک و خیابون و جمع فامیل پیاده کنه ! تو کامپیوتر و موبایل و ماهواره پیاده میکنه !
من دوست دارم که بچه ها هم مثل بچه ها از ته دل بخندن و نه مثه بزرگا الکی بخندن!
Inaro velesh
tavalod ro eshghe
tavalod mobarak :D