روزنوشت

 امسال تابستون به خاطر شرایطی که داشتم می بایست در هفته چند روز در یکی از دانشگاه های استان اصفهان فعالیت می کردم . تایمم طوری بود که مجبور میشدم در محوطه ی دانشگاه ناهار بخورم البته ناهار که نمیشه گفت چند لقمه ی سرپایی برای رفع گرسنگی.فضای سبز با طراوتی بود و خلوت به هر حال تابستونها اون محوطه از هر جای دانشگاه خلوت تر بود و بخصوص صدای زنگ هیچ موبایلی به گوش نمیرسید چون در اون قسمت موبایلها هم آنتن نمیدادند . فقط گاهی صدای جیغ عجیبی به گوش میرسید که تعجب برانگیز بود.به هر حال من از سر اجبار اونجا روی چمن یا نیمکت ها می نشستم تا غذا بخورم. روز اول بعد از یک روز سخت کاری غافل از همه جا داشتم منظره ی سبز رو به رو رو نگاه میکردم و گاهی گازی به لقمه ای که دستم بود میزدم ناگهان حضور سیاه رنگی رو حس کردم که به طرفم می اومد.

دیدم یک گربه ی سیاه سفیده که به طرفم میاد من هیچ عکس العملی نشون ندادم چون میدونم تو این مواقع گربه ها اگه احساس خطر بکنند دم و بدنشون و به بالا میدن و حالت تدافعی میگیرند.اما این گربه بیخیال تر از این حرفها بود کم کم نزیکتر شد به حدی که نیم متر بیشتر با من فاصله نداشت و در نهایت کنار من لم داد و فقط به صورتم نگاه میکرد هرچقدر هم سعی میکردم اونو دور کنم هیچ فایده ای نداشت.کم کم سر و کله ی یک گربه ی دیگه هم پیدا شد.آخرش اینکه اونها منو مجبور کردن پاشم برم روی نیمکت بشینم. اونها هم دنبالم اومدند و بعد از گذشتن زمانی شروع به جیغ زدن کردند. وای خدای من این گربه ها چشونه من که تا به حال همچین چیزی ندیده بود.در این چند روز چیزایی متوجه شدم. این گربه ها به غذا خوردن از دست آدم ها عادت کرده بودند و توقع داشتند هرکسی که اونجا میاد حتما بهشون غذا بده.اول به دهنت نگاه میکردن اگر متوجه میشدند داری غذا میخوری اونجا می نشستند تا بالاخره بهشون چیزی بدی و اگه این کارو نمیکردی شروع به جیغ زدن میکردن.خلاصه اینکه یا به زور غذا میگرفتن یا اینکه تو رو میترسوندند. من شده بودم موش اونها هم گربه و هر روز سر ناهار خوردن فلاکت داشتم.چند تا عکس ازشون گرفتم که اگه روی عکسها کلیک کنید میتونین بزرگ شدشو ببینید. این یکی عکس خیلی جالبه نگاه کنید چون نمیتونست بیاد روی نیمکت اومده بود زیر نیمکت که به من نزدیکتر باشه دمش پیداست.

از نظر من هر چی بوده گذشته و حالا این مهمه که خاله دوباره شروع کرده مثل سابق با همون قدرت و در این آدرس . امیدوارم که موفق باشی عزیز دلم.

پ. ن : در مورد اون بازی بعدا پست میذارم.قابل توجه مشتاقان.

به به به یه شب بلند زمستونی. سوز و سرمای برفی,آجیل و میوه های آبدار و خوش بر و رو .دلای نزدیک بهم از عشق.آهنگای سنتی و بوی هندونه که تموم خونه و آشپزخونه و رو پر کرده.صدای گر گر آتیش توی شومینه.صدای سرفه های آقاجون از اون اتاق که داره خودشو واسه حافظ خونی آماده میکنه. اینا همش واسه من و ممد رنگ یلدا (چله) داره.یلدای همتون مبارک .خوب بخورین و خوب بخندین که از این شبای قشنگ کم پبدا میشه.شنیدم تهران برف اومده بابا ایوالا بازم دل شما تهرانیا. اصفهان که هنوز خبری نشده. میترسم امسال خشکسالی بشه.همش تقصیر این پیرمرد, پیرزناست .بیخود نمیگم که یه ذره صبر کنید.چند روز پیش رفته بودم کتابفروشی, فروشندش یه پیرمرده ,داشت به یه دختر خانوم میگفت الحمدلله که امروز نه برف اومد نه بارون و نه باد راحت اومدیم و رفتیم !!! یادمه مادربزگ خدا بیامرزم هم اگه بارون و برف میومد کلی شاکی میشدو فقط آرزوی روز آفتابی میکرد. خوب ما هم بالاخره پیر میشیم و عبور و مرور برامون سخت میشه اما تو رو خدا بیاین روزای بارونی و برفی بشینیم توی خونه هامون و هی دعای خشکسالی نکنیم .

امروز عیده.عید قربان همیشه منو یاد ابراهیم میندازه .مرد بزرگ و پیامبر خدا .ایستاده در برابر ظلم تا پای جان.عیدتون مبارک.

توصیه های ایمنی : عزیزم مگه مجبوری انقد بخوری که عیدت عزا بشه حالا درسته شب چلست اما دلیل نمیشه که خودتو بترکونی اونم خونه فامیل که اصلا آبرو حیثیت خانواده رو ببری.آفرین از همه چیز یه کم بخور تا ظرفیتت تکمیل بشه.

پ ن : این نوشته ی خانوم کوچولو قوانین خوبی در مورد اینترنت رو تذکر داده که فکر کنم خوندنش خالی از لطف نباشه.

پ ن دو : داداش سهیل به مناسبت شب یلدا مراسم حافظ خونی دارن که میتونین از طریق این لینک برین و شرکت کنین.

مدتی بود که خانومی آماتور از طرح بعضی از قالب های من و ممد و تعدادی طراح دیگه کپی میکرد .کپی که نمیشه گفت چون کپی مطابق اصل و حرفه ای انجام میشه این کار در واقع میشه گفت نوعی تقلید  ناشیانه بود.از اونجا که این قالبها از حفاظت قانونی برخوردار بودند با مشورتی که با وکیلم داشتم تصمیم گرفتیم این کار رو مورد پیگرد قانونی قرار بدیم. آی پی مورد نظر پیگری شد و و اطلاعات لازم در مورد اون خانم بدست اومد .البته به صورت کاملا قانونی. اون چیزایی هم که بدست اومد خیلی جالب و تا حدودی باورنکردنی و خیلی هم خنده دار بود .به پیشنهاد وکیلم از پیگری شکایت انصراف دادم.چون چیزایی در مورد اون فرد متوجه شدم که بسیار برام خنده دار بود و اون فرد انقدر در نظرم حقیر و کوچیک اومد که دیدم حتی ارزش شکلایت خشک و خالی رو هم نداره. البته ظاهر حقیقی اون فرد  در دنیای واقعی و انواع و اقسام چاخان هاش در اوناع و اقسام وبلاگ برام رو شد ( تا حدودی هم در دنیای واقعی کاراگاه بازی کردم که نتایج بیسار بیسار جالبی بدست اومد).همه ی وبلاگهاش همه ی شخصیت هایی که برای خودش خلق کرده ,همه ی حرف های ضد و نقیضش و همه ی ننه من قریبم بازیاش .و اینم فهمیدم که واقعا در دنیای اینترنت چقدر آدم بیمار و روانی پیدا میشن. 

امشب باز از اون شباست که این دل من توی جاش بند نمیشه و هی همینجووور هیجان ازش فوران میکنه. وای خدا جونم الههی دورت بگردم که انقد خوبی . وقتی ماه رمضون میخواد شروع بشه من همینطوری میشم.دل تو دلم بند نیست البته امسال یه هیجان به طور همزمان اضافه شده .اگه بگم نمیخندین ؟ با اینکه من چندین سال از کلاس اولی بودنم میگذره اما هنوزم که هنوزه هر سال وقتی میخواد اول مهر بشه دلم قیلی ویلی میشه.دلم مداد و پاکن و دفتر نو میخواد.یه مانتوی تمیز اتو کشیده که هنوز بوی رنگ میده.یه کیف که اونم هنوز بوی چرم میده. دوست دارم پاکنم از هر سال بزرگتر و رنگ وارنگتر باشه.دلم میخواد دوباره یه بسته گچ بخرم و وقتی خانوم معلمم از کلاس میره بیرون تموم تخته سیاه و نقاشی بکشم.حتی دلم قاضی نون پنیر مادر و میخواد که همیشه به زور میذاشت توی کیفم.هوا یه کوچولو خنک شده دم دمای صبح که انگار خوده پاییزه .دو تا نفس عمیییییق بکش اونوقت میفهمی چی میگم.

وای بذار چشمامو ببندم و هر کلمه ای که میاد تو ذهنم و تایپ کنم.صبح زود ( صبح که نمیشه گفت , سحر) ساعت زنگ میزنه .خوابی حال بیدار شدن و نداری .مادر پا میشه.کتری و پر آب میکنه و کم کمک چایی رو دم میکنه .بعد بابا میاد و بیدارت میکنه .مگه نمیخوای روزه بگیری ؟؟ با چشمای پر خواب میری سحری بخوری که یکدفعه همه رو میبینی : آبجی , مامان , بابا و داداش.کم کم پلکات از هم باز میشه و به زور چند تا لقمه میچپونی تو دهنت.هول هولکی آب میخوری و مسواک میزنی و صدای موذن.. یه نفس عمیق .اذان و گفتن.سفره ی افطار که دیگه نگو .چشات همش چهار تا میبینه و از گشنگی دیگه نمیخوای حتی لبات و بجنبونی.با اینکه از صبح تا حالا هی به خودت وعده ی این غذا و اون غذا رو میدادی وقتی اذان میگن دلت هیچ چیز نمیخواد جز اینکه یه لحظه از سر خدایی بهت نگاه کنه و بگه نگا کنین این همون بنده ی آتیشپاره ی منه ...

از همون اول خودشو یه جورایی توی سِپ... و بـَس...جا کرده بود.از همین طریق توی این چند سال کلی مال و منال بدست آورده بود. یه جورایی چند تاچند تا ماشین میخرید اونم از اوناش.خونه ی آنچنانی .یه سوپری بالای شهر.از یه طرف راننده تاکسی هم بود! از طرف دیگه میگفت استعفا دادم.خلاصه ما که نفهمیدیم چیکاره بود.فقط میفهمیدیم هر روز پولدارتر میشه .البته سن و سالی نداره,40 چهل و پنج سال.بچه هاش خیلی براش عزیزن اینم که میدونین خصیصه ی آدماست.همه چیز واسه بچه هاش فراهمه .از شیر مرغ تا جون آدمیزاد.یکی از دختراش یه موبایلی داشت ...با انگشتات بازی میکرد.بیچاره بلد نبود چطوری باهاش کار کنه از بس دم و دستگاه داشت .اومده بود خونه ی ما یادش بدم. خیلی سخته یه عمر واسه پول هر کاری بکنی ( هر کاری) و بعد که بدستش آوردی دیگه نتونی ازش استفاده کنی.خیلی سخته .فکرشو بکن..دخترت یه بیماری روانی بیاد سراغش که راه علاجی هم نداره.هر چند وقت یه بار شبها مجبور بشی اونو به زور ببری توی بیمارستان قسمت بیماران روان و اعصاب بستری کنی تا آخر شب به قرص و دوا ببندیش تا یه کم آروم شه و بعد سلانه سلانه و نگران برای دفعه ی بعد برگردی خونه.این کارو مجبوری واسه جیگر گوشت بکنی کسی که یه عمر سالم بوده و یهو اینطور شده.