وقتی بزرگتر شدم رو آوردم به گل آقای بزرگسالان , آخ آخ با اون شاغلام بامزه چه حالی میداد.خیلی وقته به علت مشغله ی زیاد از روزنامه و مجله خوندن دور افتادم و صبحانه و نهار و شامم شده اینترنت و طراحی رایانه ای.امروز با دیدن وبلاگ آقای حسین پور یک سری خاطرات برام زنده شد.

دلم واسه روزنامه نگارا و کاریکاتورویستا کبابه.از بس این بیچاره ها سانسور میشن.اما به نظرم در مورد کاریکاتور بیشتر ظلم شده.آخه وقتی آدم طرحی رو با دل و جون ایجاد میکنه دلش میخواد برخورد چند نفر دیگه رو در مقابل طرحش ببینه و تنها بیننده کارش خودش نباشه.یه جوریه مثل اینکه اثر خلق شده رو تو خودش خفه کنن.آقای حسین پور تعدادی از کاراش که اجازه ی چاپ پیدا نکرده رو گذاشته تو وبلاگش.خیلی عالی و جالبن و از همه مهمتر خنده دار.کاریکاتور خلاقیت زیادی میخواد بیشتر از یه طراحی معمولی . به سختیه نوشتن یک مطلب طنز حوصله هم میخواد.

آقا نیکان هم گه گداری کاریکاتو هاشو میذاره توی وبلاگش اونا هم خیلی بامزن و ارزش دیدن و دارن.