ذهنم درگیره مجبورم منتظر باشم و در واقع هیچ کاری از دستم برنمیاد جز اینکه منتظر باشم دیگران کاری بکنند. امیدوار بودن خوبه پس در حال انتظار این روزانه رو مینویسم تا شاید برود میخ آهنی در سنگ. بعد از هفت هشت سال تصمیم گرفتم به یکی از خدمات اینترنتی داخلی و در واقع ملی اعتماد کنم.بعد از اون همه تبلیغات در تلویزیون و کلی مسابقه و تبلیغات در وب پیش خودم فکر کردم شاید بشه اعتماد کرد. یکی از ویژگیهای زندگی امروزی اینه که دیگه نمیشه هر کاری و خودت شخصا انجام بدی.دنیا کوچک شده و همه در ارتباط تنگاتنگند و گاهی مجبوریم این رابطه رو حفظ کنیم. وقتی چیزی به اسم مسافت در میان باشه اونوقته که حفظ رابطه سخت تره. تکنولوژی روز این مشکل و با اینترنت تا حدودی حل کرده. حالا وقتی وبسایت معتبرترین بانک یک مملکت 9 ساعت تمام کاملا غیرقابل دسترسی باشه و وقتی هم دردسترس بشه معمولی ترین کار دریک سرویس مجازی بانکی ( پرداخت وجه) و نشه انجام داد چیکار میشه کرد؟ وقتی حتی پشتیبانی برای وبسایت این بانک به صورت آنلاین برای پاسخگویی وجود نداشته باشه. احتمالا مسئولان اصلی بانک از این فاجعه بیخبرند.روی حرفم با اون شرکتیه که ( به احتمال زیاد با پول کلان ) مسئولیت سایت بانک ملی و به عهده داره. واقعا زشت و نهایت بی مسئولیتی بود. حداقل برای شعار بانک ارزش قائل باشید ( هر جا سخن از اعتماد است نام بانک ملی ایران میدرخشد)