یکی از دوستان فوق مشاوره داره. چند روز پیش داشتیم با هم گپ میزدیم.در مورد مشکلاتم باهاش حرف زدم .میگفت تو باید یاد بگیری یه کم خودخواه باشی انقدر به فکر راحتی دیگران نباش.همیشه کاری و انجام بده که خودت دوست داری و راحتی , دائم به این فکر نباش که دیگران راحتند یا نه. خوب این کار برام کمی ثقیله.من از اول عمرم یاد گرفتم خودخواه نباشم حالا چطور عادت یک عمر و فراموش کنم و خودخواه بشم. درضمن شک دارم که این اصلا درسته یا نه ؟! خود خواهی خوبه ؟ یا ممکنه در برحه ایی از عمر نیاز زندگی باشه. شاید این متد جدید علم روانشناسی و مشاورست. خود خواهی برای من مثل این درخت تنهای سفیده.